How long will the mountains own the river

ณ รอยตะเข็บของกาลเวลาและปริภูมิ ภูเขาก่อร่างขึ้นเพื่อหยั่งรากสิ่งที่ทอดเงาอยู่เหนือการจับต้อง ให้กลายเป็นผัสสะแห่ง "ช่องว่าง" นี่คือรูปธรรมของรอยปริแยก... "บาร์โด" พื้นที่แห่งนี้ไม่ใช่แผ่นดินที่จากมา และมิใช่จุดหมายปลายทางที่มุ่งไป ดังเช่นภูเขาที่ไม่อาจกักขังหรือครอบครองการไหลของแม่น้ำไว้ได้... ที่แห่งนี้จึงเป็นเพียงเกาะแก่งอันโดดเดี่ยวที่ทอดตัวลอยล่องอยู่กึ่งกลางระหว่างสองสรรพสิ่ง เป็นห้วงยามที่หลุดพ้นไปจากพันธนาการของจุดเริ่มต้นและจุดจบ... ดำรงอยู่เพียงในฐานะ "สถานพำนักชั่วคราว " ที่เร้นกายซ่อนตัวจากขอบเขตของแผนที่ ไร้ซึ่งพิกัด ไร้ซึ่งเข็มทิศ มันคือแดนสนธยาที่ทอดปรากฏอยู่กึ่งกลาง ระหว่างความสงบราบเรียบของความปกติ และความบิดเบี้ยวสับสนวิกลจริต... เป็นเพียงชั่วขณะของการถอนใจ ที่คั่นกลางระหว่างอดีตที่เพิ่งร่วงหล่น และอนาคตที่ยังเดินทางมาไม่ถึง

และ ณ แก่นกลางของรอยปริแยกอันเปราะบางนี้เอง ก้าวเข้าสู่อาณาเขตที่กฎเกณฑ์แห่งตรรกะและเรขาคณิตสามัญถูกพับทบและบิดเบือน อาณาเขตซึ่งเส้นทางที่สั้นที่สุดมิใช่เส้นตรงอีกต่อไป และความคับแคบของพื้นที่กลับซุกซ่อนความเวิ้งว้างไว้อย่างไร้ที่สิ้นสุด ณ รอยต่อแห่งมิติลวงตานี้เอง ความไร้ระเบียบได้เริงระบำ ทับซ้อน และสะท้อนก้องไปตามเหลี่ยมมุมที่แปลกแยก... ทว่าเมื่อเรายอมจำนนและโอบรับความไร้ระเบียบนั้น ความบิดเบี้ยวของปริภูมิจะค่อยๆ หลอมละลายและคลี่คลาย...

"How long will the mountains own the river" คือศิลปะจัดวางโครงอลูมิเนียมโมดูล่าที่จำลองสภาวะ "บาร์โด" หรือพื้นที่รอยต่อแห่งการแปรเปลี่ยน งานชิ้นนี้ทำหน้าที่เป็นสถานพำนักชั่วคราว ให้ผู้ชมก้าวเข้าไปทิ้งตัวท่ามกลางกระแสคลื่นแห่งความวุ่นวาย ก่อนที่ความบิดเบี้ยวของปริภูมิและมิติจะค่อยๆ คลี่คลายและหลอมละลายลงเมื่อได้หยุดพัก เพื่อแปรเปลี่ยนความไร้ระเบียบนั้น ให้คงสถานะต่อไป